2) Θεωρώ πως η γλώσσα του σώματος δείχνει πολλά περισσότερα από οσα νομίζουμε. Τα άτομα με κύρος τείνουν να έχουν μια χαλαρη στάση στην καθημερινότητα τους για παράδειγμα . Ακόμα και το βλέμμα μας δείχνει πόσο αρεστοί είναι οι γύρω μας προς εμάς, καταλαβαινοντας το από την συχνότητα που τους κοιτάμε. (ακόμα και διαστολή ματιών!) παρατηρείται πως περισσότερα άγγιγματα και χαμόγελα υπάρχουν μεταξύ δύο ανθρώπων που συμπαθιουνται μετάξυ τους.

Αυτά είναι και γραμμένα στο βιβλίο "Η σιωπηλή γλώσσα των συναισθημάτων" του Ε. Παπαδάκη

1) αυτό εξαρτάται από το κάθε άτομο ξεχωριστά, εγώ προσωπικά επηρεάζομαι σε μεγάλο βαθμό από τα αγαπημένα μου πρόσωπα καθώς δεν έχω πολλή αποφασιστικοτητα για το τι ακριβώς θέλω! 

Θα ήθελα να παραθέσω ένα βιντεάκι στο tedEx που μιλάει μια καθηγήτρια ψυχολογίας σχετικά με το πως η στάση του σώματος μας επηρεάζει ακόμη και τη φωνή μας και το τι λέμε και ακόμη και μια συνέντευξη σχετικά με το αν θα μας επιλέξουν σε μια δουλειά (αναφέρεται ένα σχετικό παράδειγμα ) το βιντεάκι είναι αυτό :  https://www.youtube.com/watch?v=Ks-_Mh1QhMc

@anneta-tzaf συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις , πράγματι έχουν γίνει έρευνες που αποδεικνύουν ότι οι ερωτευμένοι άνθρωποι πχ μπορεί να αντιγράφουν τη στάση του σώματος μας ή όπως είπες οι κόρες των ματιών διαστέλλονται . Προσωπικά το βρίσκω απίστευτα εντυπωσιακό αυτό !!

2)  Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό -και υποσυνείδητα μάλιστα - κινούμαστε όπως νιώθουμε. Για παράδειγμα, μπορεί να είμαστε σκυφτοί , να δείχνουμε καχεκτικοι και άρρωστοι , με θλιμμένη όψη , να είμαστε σφιγμένοι κλπ . Από την άλλη , μπορεί να αποπνέουμε αυτοπεποίθηση , να περπατάμε σαν να μην μας νοιάζει η γνώμη των άλλων , να έχουμε μια πιο χαλαρή στάση , να φαινόμαστε πιο όμορφοι , πιο "λαμπεροί" . Πόσες φορές άλλωστε έχουμε ακούσει αντίστοιχα σχόλια από τους άλλους ; Και σε συνδιασμό με το πρώτο θέμα , πόσο μας επηρεάζει αυτό ; Αν είμαστε σε άσχημη ψυχολογία , ένα τέτοιο σχόλιο μπορεί είτε  να μας ρίξει ακόμα πιο πολύ είτε να μας παρακινήσει να αντιστρέψουμε αυτο το απαισιόδοξο αίσθημα.

Επίσης , όταν βρισκόμαστε με έναν άνθρωπο που δεν νιώθουμε άνετα , αυτό εκφράζεται μέσα από τις κινήσεις μας , και μάλιστα ότανε επαναλαμβάνεται αυτή η διαδικασία με ένα συγκεκριμένο άτομο , αυτο το αρνητικό συναίσθημα που μας προκαλείται είναι ικανό να αποτυπωθεί και στην υγεία μας σε βάθος χρόνου . 

Η ψυχολογία είναι το Α και το Ω για την υγεία μας , τόσο τη σωματική όσο και την πνευματική.

1) Αρχικά, πιστεύω ότι από τη στιγμή που ζούμε σε μια συγκεκριμένη κοινωνία, εστερνιζομαστε κάποιες απόψεις της, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ακόμα και η γλώσσα που μιλάμε είναι ένα πολιτισμικό στοιχείο το οποίο δεν μπορούμε σε καμιά περίπτωση να το αποτρέψουμε, απ'το να γίνει μέρος του χαρακτήρα μας. Υπάρχει ομιλία στο TedEx για το πόσο μας επηρεάζει η γλώσσα (την οποία δεν μπορώ να βρω τώρα ωστόσο θα παρουσιάσω ένα παράδειγμα: Υπάρχουν χώρες στις οποίες λένε "Ράγισε η καρδιά μου" και χώρες στις οποίες λένε "Έσπασε η καρδιά μου" μετά από έναν χωρισμό. Μετά από μελέτες, φάνηκε ότι αυτοί που παίρνουν "πιο βαριά" τον χωρισμό είναι αυτοί που λένε "Έσπασε η καρδιά μου" μιας και είναι κάτι πιο υπερβολικό). Από εκεί και πέρα, θεωρώ πως τις επιρροές τις δεχόμαστε ανάλογα με το πόσο καιρό βρισκόμαστε με ένα άτομο, τη σημαντικότητα που έχει σε εμάς, και με το πόσο ευάλωτοι είμαστε. Για παράδειγμα αν ένα άγνωστο άτομο έχει έρθει μια φορά και μας έχει πει ότι είμαστε άσχημοι, δεν θα μας επηρεάσει τόσο όσο αν μας το πει κάποιος δικός μας. Επιπλέον, πιστεύω ότι αν κάποιος μεγαλώσει σε μια χριστιανική οικογένεια αλλά με τον καιρό αρχίζει να χάνει επαφή μαζί με τους γονείς του, για κάποιον λόγο όπως η ενδοοικογενειακή βία, έλλειψη στήριξης κλπ. τότε ίσως αποστασιοποιηθεί από τον χριστιανισμό και συνδεθεί στενά με μια άλλη θρησκεία/αθεΐα, ανάλογα το περιβάλλον του. Δυστυχώς στην εποχή μας, ο πολιτισμός μάς επηρεάζει πολύ και όχι με καλά πρότυπα. Κύριο μέσο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και η τηλεόραση για τους γηραιότερους. Ακόμα και οι συνωμοσίες αποτελούν ομάδες που αποδέχονται, απορρίπτουν και επηρεάζουν. Απλά τις θεωρίες συνωμοσίας τις αποδέχονται άτομα που νιώθουν πιο ξεχωριστοι, διαφορετικοί από τους άλλους, και κατά τη γνώμη μου, που ίσως δεν τους αρέσει ή δεν τους συμφέρει αυτό που είναι αλήθεια). (Γ. Σαρακατσάνης για θεωρίες συνωμοσίας  https://youtu.be/UnmstPqzbT0 ). Ωστόσο (και αυτό είναι κάτι που με χαροποιει ιδιαίτερα) έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν αποστασιοποιηθεί από τον σημερινό πολιτισμό όσο μπορούν και ζουν σε έναν λίγο δικό τους κόσμο. Αν και έχω ακούσει από πολλούς ότι αυτό είναι κάτι άσχημο γιατί πολλές φορές δεν ξέρουν τι γίνεται γύρω τους, εγώ το θεωρώ τουλάχιστον μαγευτικό. Γιατί βλέπεις ανθρώπους που είναι ευτυχισμένοι με τον δικό τους όσο γίνεται δικό τους) τρόπο, που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον από αυτούς που όλοι ξέρουμε ή θα έλεγα ότι μας πλασάρουν στα social media.

  Καλησπέρα,

προτού ξεκινήσω, θεωρώ αναγκαίο ακριβώς επειδή κανείς σας δεν με γνωρίζει προσωπικά και επειδή εδώ δεν είμαι τίποτα παρά ένα προφίλ με όνομα, να σάς πω κάποια πράγματα για εμένα. Ιδανικά, θα μού άρεσε να δω κάτι αντίστοιχο και από εσάς, ώστε να αποκτήσουμε μία στοιχειώδη οικειότητα (λόγω της απώλειας οπτικής επαφής) και με αυτή να προχωρήσουμε σε διάλογο. Οι φίλοι μου με φωνάζουν Τίμο, αλλά απαντώ και στο Τιμολέων (μού αρέσουν και τα δύο). Το όνομά μου είναι nickname, είμαι φοιτητής 19 χρονών στο Τμήμα Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας του ΟΠΑ και μπήκα πέρυσι στο τμήμα με στόχο να πάρω πολλές γνώσεις και καινοτόμες ιδέες, ειδικευόμενος σε ένα κλάδο τόσο θεωρητικό, όσο και πρακτικό. Είμαι ευχαριστημένος. Συνοπτικά θα έλεγα ότι μού αρέσει να γνωρίζω άλλους ανθρώπους, να μαθαίνω, να παίζω μπάσκετ, να αλληλεπιδρώ με κορίτσια  (παιδιά γελάστε όσο θέλετε αλλά αν δεν έχετε φίλες κορίτσια ΧΑΝΕΤΕ), να διαβάζω και να συζητώ θεωρίες και ιδέες, να μιλάω τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά και πολλά άλλα...

  Σύντομα θα γράψω και τα δικά μου σχόλια (απαντήσεις και ερωτήσεις) στα θέματα που ξεκινήσατε νωρίτερα να συζητάτε.

                                                                                                                                                                          Χάρηκα πολύ, Τίμος

@vasilikith λάτρεψα όσα έγραψες πραγματικά και εγώ το είχα ακούσει αυτό για την φράση : «ράγισε η καρδιά μου» 😉 😍 

@victory19 έχω νιώσει πολλές φορές πολύ άσχημα και συμφωνώ πως όταν λαμβάνεις μια επίσης αρνητική κριτική μπορεί να πέσεις περισσότερο ψυχολογικά και όντως αυτό φαίνεται με τη στάση του σώματος μας ξεκάθαρα . Αξίζει να δεις το βιντεάκι που έβαλα το λινκ πιο πάνω 🤗 🤗 😍 

@mr-timoleon μπορείς να πεις και σε φίλες σου να συμμετέχουν στη συζήτηση 😇😇

Λοιπόν καλησπέρα και από εμένα!  

Πρώτον και κύριον το συγκεκριμένο κομμάτι που σχολιάζουμε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα καθώς σκοπεύω να ακολουθήσω αυτό τον τομέα και προσπαθώ όσο μπορώ να ενημερώνομαι και γενικά ψάχνω αρκετά για την ψυχολογία. Στην παρούσα φάση δεν θα ήθελα να σας παραπέμψω σε σχετικό άρθρο ή βίντεο αλλά θα ήθελα να μιλήσω για εμένα. 
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω το είμαι αρκετά αγχώδης και αυτό παίζει σημαντικό ρόλο σε ορισμένες καταστάσεις της ζωής μου. 

1)Γενικά θα έλεγα πως επηρεάζομαι δυστυχώς πολύ από την γνώμη των άλλων, κυρίως ατόμων που εμπιστεύομαι αρκετά. Έχω "πιάσει" τον εαυτό μου αρκετές φορές να αναθεωρεί για ορισμένες επιλογές μου και συνήθως οδηγούμαι σε λάθος απόφασης της στιγμής τις οποίες αντιλαμβάνομαι και είναι αργά να τις αλλάξω. Έχω δυστυχώς χάσει πολλές ευκαιρίες στην ζωή μου απ’αυτό και προσπαθώ σταδιακά να το ελαττώσω καθώς δεν προσφέρει τίποτα παρά μόνο να με βλάπτει και να στεναχωρεί ανθρώπους που νοιάζομαι και νιώθω  κοντά μου!  

2) Σίγουρα η στάση του σώματος μας διαδραματίζει κυρίαρχο ρολο καθώς πιστεύω πως πρώτα δείχνουμε στον άλλον με τις κινήσεις μας ότι δεν νιώθουμε καλά, συνήθως λειτουργούμε αρκετά αμήχανα και ψυχρά. Τουλάχιστον εγώ το κάνω!

3) Αυτή η μόδα με την συγκεκριμένα πλατφόρμα δεν την έχω καταλάβει και ποτε δεν θα την καταλάβω! Δεν θα αρνηθώ ότι δεν την έχω κατεβασμένη απλά δεν ασχολούμαι σχεδόν καθόλου παρά μόνο για να κάνω μια στο τόσο καμία κωμική ατάκα. Δεν έχω άποψη πάνω σε αυτό γιατί δεν παρακολουθώ. 

4) Φυσικά και μπορούμε να εκφραστούμε! Ο καθένας με τον δικό του τρόπο προβάλλοντας μας ένα περιεχόμενο που τον εκφράζει και τον εμπνέει. Αναμφίβολα, κατά μεγάλο βαθμό οι σχέσεις μας λόγω αυτών έχουν διαβρωθεί ωστόσο με μια μέτρια χρήση πιστεύω μπορούμε να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα. Σίγουρα ένα από τα θετικά, να τα αναφέρουμε και αυτά, είναι ότι είμαστε σε επαφή συνεχώς με άτομα που αγαπάμε και τα νιώθουμε χάρη σε αυτά κοντά μας (Το ζω γι’ αυτό το αναφέρω) αν και είμαι της άποψης ότι μια σχέση δεν χάνεται αν υπάρχει αγάπη και υπομονή και από τις δυο πλευρές! 

Αυτα τα λίγα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας! Ένα ευχαριστώ και στην διαχειρίστρια που δημιουργεί τόσο ωραίες συζητήσεις! 

@idiaiteres-lexeis Χαχα καλή ιδέα έχω τα κατάλληλα παιδιά στο μυαλό μου 😉 

  Παιδιά είχα ξεκινήσει να απαντάω σε ένα κείμενο και πάτησα "reply" για να μού μεταφέρει το ταγκ και χάθηκαν όλα. 😩 

Λοιπόν, επέστρεψα, ας ξεκινήσουμε! Προτού αρχίσω θέλω να ξέρετε ότι θα αναπτύξω μαζί τις ερωτήσεις 1,3 και τις ερωτήσεις 2,4.

  Κατά τη γνώμη μου οι ερωτήσεις 1 και 3 έχουν κοινό άξονα την μίμηση και το “τί είναι πραγματικά δικό μας”. Αν ρωτάτε εμένα, πραγματικά δικό μας πιστεύω πως είναι μόνο ο τρόπος που συνδυάζουμε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας, μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Πολλές φορές οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας ταυτίζονται με τα λόγια κάποιου συγγραφέα, κάποιου πρωταγωνιστή σε μία ταινία, τους στίχους κάποιου τραγουδιού, κάποιου ποιήματος ή ενδεχομένως κάποιου αποφθέγματος που να είχε διατυπωθεί από έναν άλλο άνθρωπο σε μία άλλη εποχή. Κάποια στιγμή είχα ακούσει ότι οι σκέψεις μας δεν είναι “δικές μας”. Γιατί συνεχώς επεξεργαζόμαστε ερεθίσματα από το εξωτερικό περιβάλλον και αναθεωρούμε τις απόψεις μας. Γιατί μπορεί να έχουμε πάρει την ιδέα από κάποιον άλλο. Σίγουρα από κάποια ταινία θα έχετε ακούσει την έννοια “πλαστές αναμνήσεις”, φυτεμένες. Αλλά για αυτό ας μιλήσουμε κάποια άλλη φορά. Τί θα λέγατε όμως γενικά για τις αναμνήσεις μας; Είναι αληθινές; Μία έρευνα που διεξάχθηκε αρκετά πρόσφατα (δυστυχώς όμως δεν μπορώ να θυμηθώ την πηγή της) έλεγε ότι στην πραγματικότητα έχουμε αποτυπώματα  μνήμης και όχι απόλυτα αληθείς αναμνήσεις. Αυτό γιατί συχνά συνδέουμε μία ανάμνηση με μία εικόνα. Όταν αυτή η εικόνα θολώνει ο εγκέφαλός μας χρησιμοποιεί την τεχνική του εγκλεισμού (ολοκλήρωσης) προκειμένου να  αποκτήσουμε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Έτσι λοιπόν κάθε φορά που ανακαλείται μία πληροφορία, σύμφωνα με το ερέθισμα που έφερε την ανάκλησή της, η πληροφορία διαφοροποιείται και στο σημείο της προηγούμενης, αποθηκεύεται μία διαφορετική ανάμνηση. Τί λέτε για τις απόψεις μας τώρα; Όπως είπατε όλοι μέχρι τώρα επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον μας. Σαν παιδιά και νέοι ακόμα είμαστε σφουγγάρια πληροφοριών. Μιμούμαστε το περιβάλλον μας και σχηματίζουμε απόψεις και στάσεις μέσα από αυτό. Κλασσικά παραδείγματα αυτής της θέσης αποτελούν οι φράσεις “δείξε μου τον φίλο σου να σού πω ποιος είσαι”, “Θα γίνεις ότι και οι δύο πιο στενοί σου άνθρωποι”, καθώς και η κλασσική -από τα σχολικά βιβλία μας- φράση “Ἡ θρησκευτικότητα είναι φυσική ανάγκη τού ανθρώπου — ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης” , κάτι που ισχύει και για την μίμηση καθώς και αυτή ικανοποιεί το αίσθημα του ανήκειν. Οι αποφάσεις μας ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Δε θα πω πολλά, μόνο δύο παραδείγματα. Πρώτον, όλοι έχουμε επηρεαστεί έστω και μία φορά στη ζωή μας από την “πίεση” της παρέας, όλοι έχουμε πάρει μία απόφαση βιαστικά επειδή το είπαν τα παιδιά ή έχουμε πει κάτι πάνω στον ενθουσιασμό και στη πλάκα, που ίσως διαφορετικά να αποφεύγαμε. Δεύτερον, φανταστείτε το παράδειγμα ενός παντρεμένου ζευγαριού. Όπως διάβασα και σήμερα στο βιβλίο “Μέθοδοι Έρευνας Αγοράς” είναι πολύ πιθανό στα πλαίσια συμπλήρωσης ενός ερωτηματολογίου ο σύζυγος να απαντήσει διαφορετικά σε μία ερώτηση όταν η σύζυγος θα είναι παρούσα και διαφορετικά όταν εκείνη  θα απουσιάζει ( Σταθακόπουλος, 2014). Αυτό εννοείται μπορεί να ισχύει και αντίστροφα. Οι αποφάσεις μας -λοιπόν- μπορεί να επηρεάζονται από τους ανθρώπους που συμβουλευόμαστε, από τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας και φυσικά από όσους θα γνωρίσουν αργότερα τη θέση μας, λόγω δεύτερων σκέψεων ή ενδεχομένως φόβο εμφάνισης προβλημάτων κοινωνικής επιθυμητότητας. Κατά πόσο λοιπόν οι αποφάσεις μας είναι δικές μας και τί είναι πραγματικά δικό μας; Βγήκε "λίγο" μεγάλο (χαχα), οπότε οι ερωτήσεις 2 και 4 θα απαντηθούν αύριο συνοπτικά.

                                                                                                                                                       Σάς ευχαριστώ για το χρόνο σας, Τίμος

Θυμάστε εκείνη την ερώτηση ή μάλλον δίλημμα. Θα προτιμούσες να είσαι χαρούμενος σε μία κοινωνία που όλοι θα είναι δυστυχισμένοι, ή να ζεις σε  μία κοινωνία που όλοι θα είναι ευτυχισμένοι, αλλά εσύ να είσαι ο δυστυχισμένος. Στην πραγματικότητα, καμία από τις δύο δεν θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα, με εξαίρεση αν είσαι ψυχοπαθής, που ελπίζω βαθύτητα κανείς από όσους το διαβάζουν να μην είναι. Όταν ακούμε και το χασμουρητό είναι μεταδοτικό είναι ανούσιο να μιλάμε κατά πόσο η μάζα επηρεάζει την ψυχολογία μας, ειδικό στην εποχή που η ψυχολογία έχει αναδειχθεί στον πλέον σημαντικότερο τομέα της ζωής των ανθρώπων του αναπτυγμένου κόσμου(άνω τελεία(δεν έχω ιδέα πως να την κάνω από Η/Υ) οπότε η μόνη ερώτηση είναι πως μπορούμε να διαχειριστούμε τον σύγχρονο κόσμο με τον τεράστιο καταιγισμό ερεθισμάτων ο οποίος επικρατεί σε αυτόν. Στην ερώτηση πόσο τα συναισθήματα είναι δικά μας, θα απαντούσα καθόλου... όχι ότι δεν έχουμε κανέναν έλεγχο, αλλά είναι σαν τον σερφ. Δεν σπρώχνεις εσύ την σανίδα. Το κύμα σε παρασέρνει, αλλά αν είσαι καλός σέρφερ θα επιλέξεις το σωστό κύμα να καβαλήσεις. 

Έχουν κάνει πείραμα οι mythbusters και έχουν αποδείξει ότι μόνο κοιτάζοντας τα μάτια μπορείς κατά κανόνα να καταλάβεις το συναίσθημα του ανθρώπου. Το σώμα μας δεν αφήνει τίποτα ανύπωτο είναι το στόμα της ψυχής μας το οποίο τα μαρτυράει όλα κάθε στιγμή. 

Δεν έχω ιδέα τι είναι το tik tok, έχω ακούσει ότι είναι πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, και κάπου εκεί τελειώνει το ενδιαφέρον μου για αυτό.

Η μίμηση είναι ριζωμένη στην κοινωνική φύση του ανθρώπου. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει μόνος του, και έτσι αναζητά τρόπους για να μην παραγκωνιστεί και τα εισαχθεί στην κοινότητα. Κάποτε η προσπάθεια για επιβίωση ήταν αρκετή. Ο σύγχρονος όμως κόσμος είναι βέβαια αρκετά περιπλοκότερος. Σε μικρές κοινωνίες άτομα ιδιαίτερων ικανοτήτων αδυνατούν να βρουν ομοίους τους έτσι ώστε να ενταχθούν σε ένα κοινωνικό περίγυρο, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στην μίμηση. Επιπλέον η ελλιπής παιδεία, η ανικανότητα της κοινωνίας να αποδεχτεί την διαφορετικότητα-και ακόμα περισσότερο η προβολή αυτής της τάσης στο άτομο, δηλαδή η δυσκολία του καθενός να αποδεχτεί την διαφορετικότητα του- η καταδίωξη του να είσαι ¨cool" (ό,τι και να σημαίνει αυτό) οδηγεί τους οφστριμάδες όπως θα λέγαμε στην ανάγκη για μίμηση. Βέβαιο όλο αυτό το φαινόμενο γιγαντώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αφού αποτελούν μια καρικατούρα της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία υπερτονίζει το φαίνεσθαι. Να παρατεθεί επίσης, ότι η μίμηση είναι αναπόφευκτη, καθώς η παρθενογένεση απλούστατα δεν υπάρχει. Δεν είναι κακή, η μίμηση γίνεται κακή όταν εξαλείφει τις προσωπικές πινελιές του χαρακτήρα του καθενός.

Όσον αφορά τα social media και τις ανθρώπινες σχέσεις. Μπορείς από τα social media να αγκαλιάσεις έναν φίλο σου; να κολλήσεις πέντε, να βγείτε έξω να τα πιείτε και να γελάτε χωρίς λόγο παραπατώντας σε ένα πεζοδρόμια; μπορείτε να τραγουδήσετε σε ένα καραόκε μέχρι ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού να σε πετάξει έξω και να χαίρεσαι, επειδή κερδίσατε τσάμπα αλκόολ; Μπορείς να την πέσεις, να φιλήσεις δύο χείλη, γλυκά, κόκκινα από το κραγυόν; ( ή οτιδήποτε σύμφωνα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του καθενός,)μπορείς να κάνεις σεξ; να νοιώσεις το ιδρωμένο κορμί του παρτενέρ σου, να νοιώθεις την ζέστη του, τον χτύπο της καρδιάς του; Όχι δεν μπορείς. Ναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αν ξέρεις πως να τα χειριστείς βοηθάνε καθώς μένεις σε συνεχή επικοινωνία με τους ανθρώπους σου, όμως πολύ φοβάμαι ότι μας απομακρύνουν πολύ περισσότερο παρά οτιδήποτε άλλο.

Υ.Σ. Με συγχωρείται για ορθογραφικά λάθη.Ανέκαθεν το μεγαλύτερο μου πρόβλημα.